In Drenthe heeft de organisatie het goed voor elkaar, ze zetten een parkoers uit op zo'n manier dat toeschouwers wel 7x de rensters vanaf het terras kunnen aanmoedigen. Daarbij bestellen ze een zonnetje met temperatuurtje van minstens 20 graden, of het nu april is of niet, maakt niet uit. Dus toeschouwers dik tevreden, cafe's in de omgeving beleven goede dagen en de fotografen zijn in hun nopjes met de gebruinde benen van de rensters die glimmen in de zon.

Jammer is wel dat mijn kop bijna uit elkaar knalt, een rode boei, droge mond en een hartslag die nog hoger gaat dan normaal (en dat was al hoog). Ik dan duidelijk niet tegen warm weer, zeker niet als de wisseling van koud naar warm zo snel verloopt. De eerste helft van de koers in Dwingeloo kon ik nog goed voorin mijn werk doen, maar tegen het eind zakte ik terug en ging het minder en minder. Intussen had ik al drie keer net op tijd een valpartij kunnen ontwijken, de laatste valpartij in de laatste 5 km zorgde er helaas voor dat Andrea en ik achter het peloton over de finish kwamen.

De uurtjes van herstel tot aan de koers van de volgende dag had ik erg hard nodig. Na de finish keek ik toch wat wazig uit mijn ogen, dus veel drinken, beentjes omhoog en koolhydraten aanvullen. De Eurocup de dag erop was weer dringen geblazen, in Dwingeloo was het al een ramp om naar voren te komen, maar nu leek het nog lastiger. De wedstrijd ging niet slecht, maar ik zat steeds te ver van achteren naar mijn zin. Hierdoor zit je sneller achter valpartijen, draai je te ver van achteren de steile VAM berg op en kan je niet reageren op ontsnappingen. Met andere woorden, achterin zitten is verspeelde energie. Maar ja, je kan wel naar voren willen, maar je bent niet de enige die dat wil.

Al met al een zwaar weekend. Irene en Lucinda behaalden zaterdag in de Eurocup een mooie 10e en 12e plek. In de wereldbeker maandag kon Leontien.nl serieus meedoen en stond Chantal zelfs op het podium met een 3e plek!