Elk jaar kan elke wielerliefhebber van de Ronde van Vlaanderen genieten, achter de tv, langs het parkoers of door zelf de kasseien te voelen tijdens het rijden van de toertocht die een dag voor de wedstrijd wordt georganiseerd. Dit jaar heb ik alle drie de mogelijkheden benut, én alledrie vanuit de Vlaamse beleving. Een beleving waar wij nuchtere Hollanders een puntje aan kunnen zuigen, voor vele Vlamingen is de Ronde van Vlaanderen de belangrijkste dag van het jaar.

De stress van onze zuidelijke buren begint al weken voordat de grote dag aanbreekt. Getraind of ongetraind, fit of ziek, de toertocht zal moeten worden volbracht. Stalen antieke museumstukken van fietsen komen tevoorschijn, van een kwaliteit waarmee ik nog niet eens naar de bakker durf te fietsen. Maakt niet uit, een Vlaming trotseert er zelfs elke kasseienstrook mee. Maar ook de nieuwste designs komen voorbij, het is al met al een bont geheel. Ik kijk mijn ogen uit.

De volgende dag is de beurt aan de wedstrijdrijders, de helden zullen alles geven om een overwinning in de Ronde van Vlaanderen op hun erelijst te kunnen bijschrijven. De Vlamingen hebben maar één zorg, als er maar een Vlaming wint! Langs het parkoers staan massa's mensen, overal klinken radio's, er mag niets van de koers gemist worden. De 4 helikopters verklappen waar de kopgroep en het peloton zich bevinden. Ik begin te begrijpen waarom wielrennen zo populair is in België, het is onmogelijk niet geprikkeld te worden door de fantastische sfeer die hier hangt.

In Oudenaarde drinken we langs het parkoers een ‘tas' koffie met burgemeester Marnic de Meulemeester, een grote fan van het vrouwenwielrennen. “Over 2 jaar wil ik de finish van de Ronde van Vlaanderen voor vrouwen in Oudenaarde hebben”, vertelt de burgemeester, “Als jij dat nou al in Nederland verkondigt dan krijg ik het vast wel voor elkaar!” Dus bij deze verkondig ik: In 2011 is de finish in Oudenaarde! Zou ik daar dan ook als eerste over finish kunnen komen, of is de Vlaamse gekte nu ook in mijn bol geschoten?