Op een licht verzetje beweeg ik me voort over de weg naar Serramazzoni. Vanuit huis voel je de weg al langzaam oplopen en eenmaal Maranello voorbij begint de 18 km lange klim naar 800m hoogte. Ik heb het intussen flink warm gekregen en de straaltjes zweet lopen van mijn gezicht. Ik denk terug aan de afgelopen dagen in Rome, een ongelooflijk mooie stad. Ik dacht dat het een grote stad zou zijn, maar eigenlijk leek het vrij klein. Overal mooie historische gebouwen, ik keek mijn ogen uit.
De kilometers kruipen voorbij, af en toe ga ik even op de pedalen staan. Mijn benen protesteren nog een beetje van het lopen door Rome, maar de spanning staat er door deze heuvels snel weer op. Achter me klinkt in de verte een donker geronk, ik hoef niet na te denken over wat dat kan zijn. Een zwarte Ferrari met grijze race streep schiet me voorbij. Ik snap nog steeds niet waarom er zoveel bekende merken binnen een straal van 25km van elkaar gevestigd kunnen zijn. In Modena vind je Masarati en De Tomaso, stukje naar het noord-oosten zit Lamborghini, stukje naar het oosten Pagani en ten zuiden zit Ferrari!!
Het geluid van die wagens zorgen voor een oplopende hartslag, ai, dat is niet goed. Mijn hartslag moet laag blijven, ik ben nog steeds niet de oude. Ik kijk op mijn hartslagmeter, waarom duurt het herstellen zo lang? Ik wil me weer fit en sterk voelen! Geduld moet ik hebben, geduld. Nog 1 kilometer te gaan, op het asfalt lees ik de aanmoedigingen van wedstrijden die hier gehouden zijn:" Vai vai!" En dan: "GPM 500m". Daar is de streep, midden in Serramazzoni. Op het pleintje is het een komen en gaan van wielrenners, ze verzamelen zich bij het kraantje van Pantani om hun bidonnetjes met water te vullen.
Ik neem een flinke slok van het frisse water en begin aan de afdaling. Al snel dwalen mijn gedachten weer af. Maandag zou ik beginnen bij Ferrari, maar helaas kreeg ik vrijdag een mailtje dat het niet aankomende maandag kon zijn, maar 2 weken later. Ze misten nog een document van de universiteit. Mmmm, welkom in Italië....Je kan wel denken dat alles geregeld is, maar hier weet je het nooit zeker. Maandag zullen we het eens uitzoeken!
Het laatste stukje naar huis fietst lekker licht, het loopt af tot aan de voordeur. Ik heb lekker in het zonnetje kunnen trainen, maar de lucht is nu behoorlijk aan het betrekken. Hopelijk is het volgend weekend ook een beetje lekker weer, zodat ze op het WK in Mendrisio droog kunnen koersen. En dat wij droog kunnen kamperen, want we gaan Chantal, Andrea en Irene in Mendrisio aanmoedigen!!