Terwijl 4 ploeggenootjes onderweg waren naar de wereldbeker in Bern, stonden we met zijn vijven klaar voor de topcompetitie Middag-Humsterland. Irene zit helaas in de ziekenboeg, ik hoop dat ze snel weer fit is. Doordat de grote ploegen naar de wereldbeker in Bern zijn, had onze ploegleider Michael een duidelijke opdracht voor ons. We moesten laten zien dat we ook met deze vijf (Marlijn, Monique, Josien, Marit en ik) volgens het afgesproken systeem konden rijden. Dat betekende dus alert rijden, meespringen en de koers hard maken. Daar gingen we voor!

De wind deed zijn best in het noorden en toen het een keer smaller werd was het de beurt aan ons om de vaart erin te brengen. Kop over kop reden we met zijn vieren om het de anderen moeilijk te maken. Alleen Marit werkte niet mee, haar communicatie deed het niet en ze wist zodoende niet wat het plan was. Het plan leek te werken, het peloton brak in stukken en we kregen een minimale voorsprong van 10 seconden. Helaas kregen we te snel de wind in de rug en kon het peloton weer aansluiten.

Ondanks vele uitlooppogingen liep de wedstrijd toch uit op een eindsprint. Hiervoor hadden we Monique aangewezen die afgelopen woensdag in Heerenveen al heeft bewezen dat ze een sprint kan winnen. In het wiel van Gillmore vocht ze voor haar plekje. Zelf moest ik in de finale knokken om naar voren te komen, tot mijn verrassing kwam in 300 meter voor de finish naast Monique te rijden. In een flits twijfelde ik, moet ik doortrekken, of sluit ik haar dan in en moet ik me dus af laten zakken? Ik koos het verkeerde en liet ik me wat terugzakken. Monique werd 4e en ik werd 6e. We hadden zo goed gereden, kom je nog met een teleurgesteld gevoel over de streep, zonde! Dus relativeren en kijken naar wat er wel goed ging. Ik heb de hele wedstrijd attent meegereden, mijn kopwerk gedaan en kon blijkbaar toch nog een finale rijden, goed dus.

Grrrrrr, morgen gaan we er in Veldhoven weer vol voor! :-)

Foto: Meijco van Velzen