Etappe 1

Vandaag dacht ik echt even, waarom doe ik dit!! We zijn in Oost-Tjechië voor een etappekoers, gisteren in 1 dag het hele stuk gereden. Laat aangekomen in het hotel en vandaag om 12.00 uur gestart in een stuk warmere omgeving. Mijn benen wilde niet en de tweede klim overleefde ik dan ook niet. Bah, dat betekende dat ik de verdere 75 km in een klein groepje uit moest harken. En dan maar hopen dat je de tijdlimiet weet te halen anders mag je de morgen niet starten en voelt de reis helemaal nutteloos.

Michael en Leontien hameren er maar steeds op dat ik mezelf de tijd moet geven en dat ik de lat niet zo hoog moet leggen, maar dat lukte me vandaag zeker niet. Je kan je zo'n kluns voelen, een rimpeling in het wegdek en mevrouw begint acuut achteruit te fietsen. Zo moeilijk kan het toch niet wezen? Ik moet dan maar aan Theo Bos denken die ook langer de tijd nodig heeft om omhoog mee te kunnen.

Toch was het maar goed dat ik nog wat uurtjes te gaan had naar de finish zodat mijn woede intussen wat gekoeld was en ik weer kon lachen. Ik had het toch nog gepresteerd om binnen de tijdlimiet binnen te komen en mag morgen dus starten. Wel is het lastig om moraal te hebben voor morgen, morgen is namelijk veel zwaarder dan vandaag. Twee klimmen van de 1e categorie en twee klimmen van de 2e categorie, dan heb ik de klim naar de finish nog niet eens meegeteld. Tja, wat zal ik zeggen? Ik zal morgen weer alles geven wat ik heb....doorgaan.....

Etappe 2

Vanavond zit ik met een beter gevoel achter mijn laptop. Ik heb de koers van vandaag weten te kraken, lees: ik ben weer optijd binnen. De benen voelde al een stuk beter vandaag en dat geeft een goed gevoel. Op de lange klim kon ik niet lang volgen, maar gelukkig hadden er meer moeite mee. Het hele peloton brak in stukken. De groep van ongeveer 20 rensters waar ik in belandde had niet echt de spirit meer. En dat betekende dat Magriet Kloppenburg en ik de hele groep naar de eindstreep mochten loodsen, nog zo'n 75 km te gaan.

Zodra wij van kop gingen hield de rest zijn benen stil, het leek wel alsof ze hoopten zo buiten de tijdslimiet binnen te komen en morgen niet te hoeven starten. Is het raar dat ik dat wél wil?? Het meest irritante is wel dat ze de hele weg zo zielig doen dat ze te moe zijn om over te nemen en het klimmetje naar de finish kunnen ze je opeens wel voorbij rijden. Typisch geval van "Eerst iemand anders zijn bordje leeg eten". Ik bewaar deze wijsheid maar voor een keer als het er echt toe doet, nu word ik er alleen maar sterker van.

Andrea is vandaag 5e geworden, er was een kopgroep van 3 rensters weg. Josien wilde in de laatste 2 km nog een slok uit haar bidon nemen, maar had de pech dat ze op dat moment net door een gat reed. Hierdoor heeft ze een flinke smak gemaakt en is het pijnlijden voor haar. Hopelijk genezen alle schaafwonden snel en heeft ze er morgen en overmorgen niet teveel last van.

Morgen wordt een hele lange dag, vroeg uit de veren (6.00u!) voor een tijdrit in Polen en om 17.00 nog een weg etappe van 68 km.

Etappe 3a

Vroeg uit de veren, ontbijten en hop naar Polen. Om 9.01 uur vloog ik van het startschavot en probeerde een ritme te vinden om de 18km zo snel mogelijk af te leggen. Voor mijn klassement maakte het niet uit hoe ik zou rijden en zonder tijdritfiets kan je ook niet echt meedoen. Wel kan een hele slechte tijdrit je moraal naar de knoppen helpen en dus kan je maar beter je best doen. Daarbij geldt ook voor een tijdrit een tijdslimiet en ook vandaag waren er 5 rensters die de limiet niet haalden.

Ik reed best lekker en mijn benen voelden niet verkeerd, ik hoopte maar dat ze in de avondetappe ook zo zouden voelen. Wim en Andrea reden met de auto achter mij aan en vonden het er niet slecht uitzien, mooi zo.

Etappe 3b

Weer de auto in, stuk rijden, auto uit, lunchen, auto in, auto uit, in het zonnetje zitten, omkleden en koersen! Een beetje versuft stonden we aan de start, gingen we echt nog van start? Andrea bereidde ons voor: "Let op, zo'n tweede etappe op een dag gaat altijd heel erg hard!" En daar kreeg ze helemaal gelijk in.

Vanaf het startschot is het niet meer stilgevallen op het glooiende bochtige rondje. Al bijtend probeerde ik naar voren te komen zodat ik wat makkelijker door de bochten kon zonder af te hoeven remmen. Josien had bij de start pech met haar voorwiel en moest alles op alles zetten om weer aansluiting te vinden bij het peloton.

Monique wist met de beslissende kopgoep mee te rijden, maar gleed helaas onderuit in een bocht en moest daardoor de groep laten gaan. Zelf eenmaal voorin het peloton kon ik me goed handhaven en had ik er schik in. Ik voelde power en reed heerlijk! Helaas was dat gevoel me niet tot het eind gegund. In een bocht voelde ik mijn achterwiel uitbreken, een lekke band. Ik kon via de stoep uiteindelijk tot stilstand komen. Nee, niet net nu de finale gaat beginnen!!! Wisselen en gas erop! Dat werd mijn tweede tijdrit van vandaag. 500 Meter voor de finish kon ik het peloton aanraken, maar ik was te moe om nog mee te versnellen naar de finishlijn. Ondanks de pech toch een goed gevoel overgehouden van deze avondetappe.

Etappe 4

Kort geslapen vannacht, het late koersen zorgde ervoor dat we allemaal de koers vannacht hebben herbeleefd. Daarbij lagen we de pasta die we nog laat naar binnen hadden gewerkt in bed te verteren. Tijdens het inrijden vanochtend brandde mijn benen als een achterlijke en met enige bezorgheid stelde ik mij op voor de start. Na een goede ronde te hebben gereden wist ik hoe ik ervoor stond, hopeloos slecht, mijn benen gaven er de brui aan. Finito! Hoe ik ook wilde, hoe ik ook probeerde, hoe Andrea me ook nog een zetje probeerde te geven, het was op.

Gelukkig waren de benen van Andrea beter en liet zij iedereen even zien wat wielrennen is. Zij klopte iedereen en ging er met de winst vandoor. Echt super gaaf!! Klasse! Het was een erg leuke afsluiting van deze pittige etappekoers. Voor mij weer een zeer goede training en voor Andrea en Leontien.nl weer een overwinning!