Na een weekend rust had ik weer zin in de adrenaline van een wedstrijd. Al is de parel altijd een beetje aparte wedstrijd, ik vind het toch altijd aardig om te rijden. Eigenlijk is het bijzonder wat er altijd aan zo'n wedstrijd vooraf gaat. Van heinde en verre komen wielrensters met complete verzorgingteams aangescheurd, worden parkeerterreinen overladen met fel gekleurde auto's en is er binnen no time geen toilet meer te vinden met toiletpapier en die niet stinkt (we mochten trouwens in Harderwijk daarover niet klagen!).

De plaatselijke bevolking staat om zich heen te roepen, dan wel uit frustratie of uit enthousiasme. Eenmaal op de fiets begint het gedonder van de start, en ja hoor, minuten voor de start laat niemand meer een millimeter voor de ander over. “Meneer agent wilt u erlangs?” Dat kan, maar dan bent u nog wel een half uur bezig om 150 rensters persoonlijk te vragen of ze misschien een half metertje opzij kunnen.

Dan het volgende spannende moment: Het startschot! Bam, vandaag totaal onverwacht (jaja, na een half uur wachten komt het toch nog onverwacht) een knal! Het zorgde voor menig gilletjes vanuit het peloton en daar konden we dan wel weer om lachen. Binnen de eerste kilometer kwam een ambulance met een vaart op ons af (wees gerust, hij was dit keer niet voor ons bedoeld), de motoragent kreeg hem niet tot stilstand en het is het geluk dat de dames zo goed kunnen sturen en het daarom goed kwam, want in een mannen peloton was dit vast fout gegaan! ;-)

De wind en de regen lieten het afweten, terwijl die eigenlijk wel nodig zijn om de parel zwaar te maken. De snelheid lag daarom hoog en niemand kwam weg. Ik ben niet vies van een massasprint, maar helaas had het opperwezen wat anders in gedachten voor mij. Na 120 km, vlak voordat we het laatste plaatselijke rondje invlogen, kwam ik uit het zadel om aan te zetten en hoorde ik: “PANG” ! Spaak eruit, wiel krom. Van de officiele neutrale Shimanowagen kreeg ik een nieuwe wiel met een pignon dat los zat en een velg met een scheur. Dus na 100 meter rijden kon ik weer afstappen om vervolgens van onze eigen ploegwagen een ander wiel te krijgen. Je begrijpt het al, dit duurde bij elkaar veel te lang, Lianne was klaar met de parel van de Veluwe.

De benen zijn lekker op spanning voor komend weekend en mijn portie pech zit er nu wel op vind ik zo :-).