Internationale uitstraling heeft de nieuwe baan in Apeldoorn! Het is werkelijk een super gebouw om te zien, van buiten en van binnen. Het is wel even zoeken voor de sporter naar de juiste deur, gang en trap naar het binnenterrein. Vanaf de tribune heb je een goed overzicht en lijkt de accomodatie het baanwielrennen naar een hoger niveau te tillen.

Ik heb er intussen twee maanden bij Leontien.nl op zitten. Met een andere manier van trainen en met nog meer inzet als voorheen ga ik er tegen aan. Het grote verschil met vorig najaar is vooral de intensiteit van de trainingen. Vorig jaar was ik gefocust op de baan, ik was goed op de weg in het voorjaar, om vervolgens de rest van het seizoen uitgeblust te zijn.

Dus met een lage hartslag de basis leggen en nog niet knallen op de baan. Wel mochten Chantal Blaak, Marlijn Binnendijk, Suzanne van Veen en ik deelnemen aan het NK baan op de onderdelen Scratch en Puntenkoers. Tenminste als we het als een training konden zien en er geen druk op legden. Tja, dat blijft altijd een beetje lastig, stiekem wil je altijd meer.

Een goede week voor het NK gooide een infectie mijn trainingsritme door de war, gelukkig bestaat er antibiotica en voelde ik me een week later al een stuk beter. De kwalificaties waren niet al te lastig, al voelde ik al wel dat ik duidelijk niet intensief had getraind. Op de scratch kon ik niet veel klaarspelen en liet ik alles van anderen afhangen zonder zelf initiatief te tonen. Kirsten Wild greep verdiend de gouden plak!

Twee dagen later pakte ik het anders aan, met advies van Leontien. Mijn taak was de snelheid in de wedstrijd brengen, de dood of de gladiolen. Suzanne vloog er als eerst in, toen het daarna stil viel zette ik mijn demarrage in. Een goede zet, maar wat te fanatiek, met Vera Koedooder en Nina Kessler in mijn wiel reden we van het peloton weg. Zelf zat ik al teveel in het rood en moest afhaken. Vera en Nina pakte een ronde en dus 20 punten!

Toen werd het hangen en wurgen om erbij te blijven, desondanks vloog ik er in elke keer als het stil viel en ik er langs kon. Vera Koedooder won uiteindelijk overtuigend de puntenkoers, Kirsten Wild werd 2e en Nina Kessler 3e! Ik bolde uit als 16e.

Zonder de intensieve, op de baan gerichte, intervaltrainingen heb je weinig te zoeken op de scratch en de puntenkoers, ook zal ik de naweeën van de antibiotica niet moeten onderschatten. Ik vond het wel heel erg leuk om mee te doen en een hoop mensen weer even te zien. Ik heb er vertrouwen in dat ik op de weg profijt zal hebben van de basis die ik nu leg. Dat neemt niet weg dat ik met veel plezier aankomende zondag start in de zesdaagse van Rotterdam, samen met koppelgenoot Suzanne van Veen. Maar na het NK weet ik wel dat het moeilijk zal zijn de snelle baanmeiden te volgen, al zullen we zeker ons uiterste best doen!