Een wedstrijd die toch een beetje in de achtertuin ligt, namelijk in de buurt van mijn ouderlijk huis. In het weekend doe ik graag daar mijn trainingen en rijd de Amerfoortseweg op langs de Julianatoren. Vandaag was echter geen training, maar topcompetitie over 140 km!

In Apeldoorn stond ik helemaal achteraan bij de start, ik heb intussen de rust gevonden om daar te kunnen gaan staan in de wetenschap dat ik toch wel naar voren kan rijden. Ook dit keer ging dat prima, binnen een paar kilometer zat ik voorin. Op de dijk langs de IJssel werd er zenuwachtig gereden, erg veel gerem en nogal veel geharmonica. Ik heb veel verschroeid rubber geroken!

De Bulgaren reden ook lekker lomp en dat was een aanleiding voor Flexpoint om er eentje terecht te wijzen met een harde klap boven op de helm, zo gaat dat dus! De eerste 1.5 uur verliepen best goed, maar toen ging het mis. In een bocht ging ik onderuit, de bocht was naar rechts en ik lag op mijn linkerzij. Iemand was met een noodgang onder me door gekomen zonder op haar lijn te blijven waardoor ik met een schrikreactie iets omhoog was gekomen. Daarmee ben ik denk ik over het wiel van mijn voorganger gevallen. Ik probeerde snel weer op mijn fiets te klimmen, maar mijn ketting lag eraf. Eenmaal op de fiets waren net de laatste van het peloton voorbij.

Na een klein half uur hangen en wurgen tussen de auto's kon ik vlak voor de Zijpenberg weer aansluiten bij het peloton. Ze reden daar echter zo hard dat ik zonder een moment van herstel er meteen op de Zijpenberg weer af moest. In een groepje konden we nog een tijd doorrijden, maar rond de 100 km werden we uit de koers gehaald.

Een beetje een teleurstelling, maar morgen is er weer een nieuwe kans.

Foto's: rojapers.nl , Sportfoto.nl