In Oudewater hadden ze het parcours naar het centrum verlegd, een wirwar van smalle bochten langs terrasjes zorgde voor een bijzondere sfeer. Het maakte het ook spannend, want ik moest er niet aan denken om hier in een valpartij te belanden. Weer een reden om goed vooraan te rijden. Mijn doel was om in een ontsnapping mee te zitten, dan wel zelf te forceren. Ik wil meer aanvallend rijden en deze wedstrijden zijn perfect om iets uit te proberen.

Het ging beter dan verwacht door de straten met klinkers. Ik heb een gruwelijke hekel aan gestuiter, maar mijn dikkere banden deden wonderen en zodoende deden de klinkers me weinig. Net na de start gooide mijn suikerspiegel even roet in het eten, ik voelde me slap met pap in de benen. Een hapje van een energiereep en bidon energiedrank hielpen gelukkig snel en het slappe gevoel verdween.

Een eigen ontsnappingspoging haalde niet veel uit, toen ik werd teruggepakt greep Petra Dijkman haar kans en schoot weg. Een kopgroep van 5 rensters, 2 rensters van Het Snelle Wiel (Dorien Janse en Mascha Pijnenborg), Imke Hartogs van Merida, Femke van Schelven van Moving Ladies en ploeggenote Petra Dijkman, reden aan de leiding. Steeds werden pogingen gedaan om erheen te springen, ik probeerde ze te counteren of mee te springen. Uiteindelijk kon Catharina Mulders wegkomen, met haar nog in zicht maakte ik de sprong naar haar toe. Als wij samen naar de kopgroep konden rijden (zonder het peloton mee te nemen) zou het in de kopgroep beter verdeeld zijn doordat dan Merida en Restore ook 2 rensters zouden hebben. Nu was Het Snelle Wiel met de rappe Dorien Janse in het voordeel.

Al samenwerkend probeerde we onze voorsprong uit te bouwen. Na enkele rondes sloot Elke Riedl aan, jammer genoeg nam ze niet over en werden we uiteindelijk teruggepakt door het peloton. In de een na laatste ronde probeerde ik nog een keer te ontsnappen, zo probeerde ik aan het gevaarlijk dringen in de finale te ontkomen. Helaas stond iedereen al op scherp en bleef ik niet weg. In de laatste ronde greep ik al vrij vroeg de kans om iedereen in te halen en de sprint in te zetten. Als eerst ging ik de laatste paar bochten door en trok vol door tot de finishlijn, niemand kwam er meer overheen. Dorien Janse won de wedstrijd, Petra Dijkman werd netjes tweede. Zelf kon ik de 6e plek in mijn zak steken.

Eindelijk is het gelukt op dit niveau meer aanvallend te rijden. Het is goed om te merken dat je best wat keren kan aanvallen zonder dat je daarna niet meer kan aanhaken. En daarbij is het altijd nog mogelijk de sprint te winnen als je toch wordt teruggepakt.