Na twee weken lekker in de bergen te hebben getraind liep de vakantie op zijn einde, de laatste dagen zouden we doorbrengen rond Toulouse, aangezien daar een rondleiding bij Airbus op het programma stond. Tenminste dat was het plan, een telefoontje bracht daar verandering in. Ik mocht als gastrijder met het Britse team Rapha Condor de 13e tour Feminin en Limousin rijden! Restore had ook ingeschreven maar er werden alleen UCI teams toegelaten dus ik was super blij dat ik toch kon rijden.
2 Dagen later reden we dus richting Limoges waar de tour s'avonds zou starten met een proloog over 4,6 km. Vorig jaar won Marianne Vos hier alles. Dit jaar geen Nederlandse ploegen aan het vertrek op het vernieuwde parcours. Wel nationale selecties uit Rusland, China, Australie, Japan en Nieuw Zeeland en een aantal sterke teams uit Frankrijk en Italie alsmede een afvaardiging van het Zwitserse Bigla. De proloog in de Ster Zeeuwse Eilanden was behoorlijk goed gegaan en ik wilde die vooruitgang graag hier voortzetten. Helaas moest dat wel gebeuren zonder tijdrit-fiets en –helm, maar het bochtig en heuvelachtig parkoers maakte dat iets minder erg.
Bergop voelde niet erg snel aan en in de bochten liet ik wat tijd liggen, maar tot het eind toe kon ik goed doortrekken. Het leverde een 57e plek op, niet slecht!
De tweede etappe ging over 110 km met zo'n 1350 meter hoogteverschil in totaal. Serieus meer dan het NK dat ongeveer 785 hoogtemeters had. Het was nog even spannend of ik mocht starten, de organisatie wilde een email van de KNWU. Het werd een chaotisch heen en weer gebel van doorgevende emailadressen die natuurlijk niet werkten (lang leve Frankrijk en internet!). Maar na het spellen van het 40 tekens lange emailadres van het plaatselijke gemeentehuis kwam de email 20 minuten voor de start binnen! Met de hartslag die bij mij intussen was opgelopen hoefde ik bijna niet meer warm te rijden, pfffffffff.
Eenmaal gestart was het enorm afzien, al snel kon er na een behoorlijke klim punten gehaald worden (GPM) en werd er dus flink doorgereden. In de afdaling kon ik weer aanpikken, maar in de klim die daarop direct volgde moest ik het peloton weer laten gaan. Met een groep van 5 meiden hebben we de etappe uit kunnen rijden binnen de tijd. De Russische Svetlana Bubnenkova en Italiaanse Sigrid Coneo hadden nu al 10 minuten voorsprong op de rest en het peloton lag in stukken uiteen.
Vol goede moed begon ik de volgende dag aan de derde etappe, 107 km met 1450 m hoogteverschil. Ik kon vandaag langer bij het peloton blijven, maar zakte met mijn tijdelijke teammaatje Amy er toch weer uit. We maakte de etappe daarom maar af als een teamtijdrit.
De laatste etappe had wat langere klimmen en afdalingen, 114 km met 1600 m hoogteverschil. Het was lastig om voorin het peloton te blijven, met een klim zakte ik terug en de afdalingen waren zo bochtig dat inhalen onmogelijk werd! Ongelooflijk hoe hard er naar beneden wordt gereden of er nu grind lag of niet! Gedurende de race gingen de afdalingen ook steeds beter, maar toen er twee GPM kort achter elkaar waren kon ik het niet meer bij benen. Gelukkig waren er heel veel met dat probleem en kon ik de rest van de etappe met een groep van 9 rensters uitrijden.
Van de 85 rijders hebben uiteindelijk 68 de tour uitgereden, ik eindigde als 66e. Svetlana Bubnenkova heeft het eindklassement gewonnen met een gemiddelde snelheid van bijna 35 km/u. In vergelijking met de Euregio toer was deze wedstrijd zwaarder met bijna non stop draaien en keren. Het klimmen ging met de dag beter, als ik nog wat lichter en sterker kan worden dan kan ik weer een sprong maken en het peloton volgen. Een uitdaging waar ik aan ga werken!