Op mijn zesde vond moeders het tijd dat ik zou beginnen met sporten. Na wat rond te hebben gekeken leek trampolinespringen me wel erg spannend. Als klein hummeltje lanceerde de grote trampoline mij meer dan dat ik bewust sprong. Een heleboel salto's verder had ik het wel gezien op mijn 12e en na een beetje tennissen en een blauwe maandag paardrijden kwam ik bij het kajakken terecht.
Mijn vader kajakte al jaren en als klein kind had ik al wat sloten en meren gezien bij vader en moeder in de canadeze kano. Eenmaal in een eigen kajak had ik met een groep leeftijdsgenoten de uitdaging gevonden goed te leren varen. Tochten op zee naar waddeneilanden werden uitgezet en de veluwemarathon over de IJssel van 100 km was elk jaar weer een doel.
Op mijn veertiende vertelde iemand van de kanovereniging dat wildwatervaren nog veel leuker was. Na dat een keer te hebben gedaan was ik verkocht, in de zomer vertrok ik voor een cursus naar Zuid-Frankrijk en was verliefd geworden op die stromende massa water. De organisatie waar ik cursus deed vond het kajakken wel erg goed gaan en nodigde me uit de zomer erop in dienst van hen te komen varen. Zo kon ik de zomermaanden op het wilde water in Zuid-Frankrijk verblijven als wildwaterkajak-instructrice.
Intussen was ik 16 jaar en erg sterk geworden van al dat gekajak. Hierdoor kon op het NK slalom op de “wildwaterbaan” in de Efteling een derde plek halen bij de junioren dames. Een jaar later had ik me op een andere discipline gestort, het freestyle kajakken. In 2003 werd ik in Duitsland Nederlands kampioen bij de junioren dames, dit betekende dat ik naar het WK in Oostenrijk mocht. Bijna haalde ik daar het podium, ik bleef helaas steken op een 4e plek.
In de winter die daarop volgde vertrok ik voor 4 maanden naar Nieuw-Zeeland. Ik kon daar elke dag trainen op een perfecte plek
, wat in Nederland onmogelijk is (geen stromend water). Hierdoor vond ik direct de aansluiting bij de senioren dames, ik werd 2e bij een Eurocup en 3e op het EK 2004 in Spanje! Het volgende doel was het WK Freestyle 2005 in Australie , om me voor te bereiden was het weer veel reizen om te kunnen trainen. Het WK verliep niet slecht tot de halve finale, ik verprutste daar alles en bleef steken op een 9e plek. In de loop van het verdere jaar verloor ik het plezier in het wedstrijdvaren en keek steeds vaker naar wielrenners die voorbij kwamen suizen. Ik werd nog wel 3e op een Eurocup in Engeland, maar intussen had ik al een racefiets gekocht. Voor het eerst ging ik in de zomer niet alleen maar kajakken, maar ging ook de fiets mee en beklom ik mijn eerste col (vraag niet hoe ik boven kwam!!). Ik werd ingehaald door vele mensen en bedacht dat ik ook eens mensen wilde inhalen! Het NK voor vrouwen was dat jaar in Rotterdam, toen ik daar aan de kant stond te kijken wist ik dat ik dat ook wilde, mijn doel was gezet: Deelname aan het NK weg 2006. In het najaar van 2005 deed ik mee aan een paar vrouwen-B wedstrijdjes op het parcours van de Nedereindse berg. Ik vond het schitterend en won er 2. Aan het begin van 2006 heb ik toen maar een licentie aangevraagd onder Marco Polo, nu was het wachten op de eerste wedstrijd.
In januari zag ik voor het eerst de zesdaagse van Rotterdam en ik wist het meteen, ik wil ook op zo'n baan rijden! De woensdag erop sloot ik me aan bij de trainingen van Carolien van Herrikhuyzen en was daar niet meer weg te slaan. Het criterium van Oud-Vossemeer was mijn debuut op de weg, ik wist niet wat me overkwam, gedesillusioneerd stapte ik af. Ik dacht ik dat ik allang de laatste was, bleken er gewoon nog groepjes achter me te rijden!
In de klassieker de Omloop van Sneek was ik erop gebrand om punten te pakken, mijn doel was namelijk deelname aan het NK. Daarbij wilde ik een koers uitrijden! Ik gaf alles wat ik had en kwam achter de kopgroep van 22 als eerste van het peloton over de streep, mijn eerste punten waren binnen. Ik had me echter zo erg leeg gereden dat ik ongeveer 2 maanden nodig had om te herstellen! (Mijn duurconditie was nog zeer slecht…)
Ik had mijn doel bereikt en mocht deelnemen aan het NK in Maasstricht. Daarbij mocht ik bij de clubploeg Restore lid worden en hoefde ik niet meer alleen te strijden in mijn Marco Polo tenue. Het NK was echter nog veel te zwaar voor me en eindigde al snel. Bij Restore kreeg ik de kans om ervaring op te doen in Krasna Lipa en de Euregio Tour. Eind december reed ik mijn eerste NK baan en ging naar huis met een zilveren plak op de 500m tijdrit!
Deze winter had ik wat beter aan mijn duurconditie gewerkt en waren we met Restore een week op trainingskamp naar Mallorca geweest. Op de zesdaagse van Rotterdam mocht ik achter de derny koersen, terwijl ik precies een jaar geleden voor het eerst een wielerbaan had gezien, super gaaf!
In het begin van het wegseizoen moest ik wat op gang komen, maar uiteindelijk zette ik weer in de Omloop van Sneek een mooie resultaat (5e plek) neer en won ik het criterium van Sloten op Koninginnedag!
De rest van het seizoen verliep al beter dan het vorige seizoen, mijn basisconditie groeide langzaam. Ook dit jaar kon ik startten op het NK in Maastricht en gelukkig kon ik hem nu wel uitrijden op een 27e plek. Helaas waren er bij Restore wat troubles en kostte dat ook wat kostbare energie.
Vol enthousiasme stortte ik me in het najaar weer op het baanseizoen, trainde bij de Amici della Pista en reed heel wat populaires in Alkmaar. Op het NK baan had ik me ingeschreven voor teveel onderdelen en dat zorgde ervoor dat ik te vermoeid in de rondte reed. Wel haalde ik mijn doel om op de achtervolging onder de 4 min te rijden!
Ook dit jaar startte op de zesdaagse van Rotterdam, maar wel een hele speciale! Voor het eerst stond de zesdaagse ook in het teken van de vrouwen, met een 4-daags programma inclusief koppelkoers! Samen met Nina Kessler reed ik mee in het grote Ahoy.
Intussen vordert mijn studie ook steeds meer en moest ik voor mijn Bachelor-eindproject naar Belfast. Het blijft lastig om het alles te combineren, maar het blijft een uitdaging om zowel mijn studie als het wielrennen in goede banen te leiden.
Het wegseizoen start goed met een tweede plek in Waddinxveen en een derde plek in Strijen. Helemaal gaaf zijn de resultaten in de Drentse 8 van Dwingeloo (11e), waar ik mijn eerste UCI-punten pak en mijn 12e plek in de topcompetitie klassieker Ronde van Gelderland!
In de wedstrijden erna werd het langzaam minder en begon de pech toe te slaan. In de Novilon Eurocup Ronde van Drente had ik lek, kwam terug en zat toen in een valpartij. Ik mocht meedoen met de wereldbeker in Bern en het WK studenten in Nijmegen. Daar brak mijn ketting. In de parel van Veluwe had ik een kapot achterwiel in de finale en in de Ster Zeeuwse Eilanden viel ik erg hard waardoor ik ook het NK op de weg moest missen.
Eenmaal herstelt en klaar voor de Profile Ladies Tour viel ik ook daar de eerste dag en waren ook daar mijn kansen voorbij. Het was dus een jaar met enorme ups en downs. Ik denk dat ik na het wegseizoen vorig jaar te snel ben doorgegaan de baan op en daar te intensief heb doorgetrokken. Dat kan je misschien doen als je al jaren en jaren koerst, maar het heeft mij de kop gekost.
2009 (archief)
Gelukkig kon Michael Zijlaard hier doorheen kijken en nodigde hij mij toch uit voor zijn nieuwe UCI team Leontien.nl. Ik kan daarmee weer een stapje hoger en wie weet wat dat brengt. Ik volg de trainingsschema's van Leontien en zal veel van Michael, Leontien en de andere goede meiden kunnen leren komend jaar! Ik heb er zin in!
Nog een leuk vooruitzicht is mijn stage bij Ferrari in het najaar. Ik ben op dit moment bezig mijn mastervakken af te ronden en dan wacht mij alleen nog de stage van 3 maanden en de rest van 2010 om af te studeren.